29 ژوئن 2023- کنترل ضعیف قند خون در سه سال اول پس از تشخیص دیابت نوع 2 در افراد بدون بیماریهایی قلبی و عروقی با افزایش خطر ابتلا به بیماری قلبی عروقی (CVD) مرتبط است.

یک مطالعه ی اخیراً منتشر شده در Lancet Regional Health - Europe نشان داده است که ارتباط بین هموگلوبین گلیکوزیله ی بیش از 7 و کمتر از 8 درصد با ابتلای بعدی به بیماریهای قلبی عروقی ممکن است زمانی که مهارکننده های پروتئین کوترانسپورتر 2 سدیم-گلوکز (SGLT2is)  در طی دو سال پس از تشخیص دیابت نوع 2 تجویز شوند، کاهش یابد.

این یافته ها نشان می دهد که مهارکننده های SGLT2 پدیده ی اثر میراث[1] را کاهش می دهند. نویسندگان نوشتند: درمان زودهنگام با این داروها ممکن است مزایای طولانی‌مدتی را برای بیمارانی که پس از تشخیص دیابت نوع 2 به کنترل گلایسمی مناسب دست نمی ‌یابند، داشته باشند.

مطالعات قبلی نشان داده‌اند که تأخیر در رسیدن به اهداف HbA1c در میان بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 که به تازگی تشخیص داده شده‌اند با افزایش خطر طولانی‌ مدت ابتلا به CVD مرتبط است، پدیده‌ای که به عنوان "اثر میراث" شناخته می‌شود. با این حال، مشخص نیست که آیا معرفی زودهنگام داروهای کاهش دهنده گلوکز با مزایای اثبات شده برای CVD می تواند این پدیده را کاهش دهد یا خیر. برای پی بردن به همین موضوع، دکتر آنتونیو سرئیلو، و همکارانش از میلان در ایتالیا این فرضیه را آزمایش کردند که تجویز زودهنگام مهارکننده‌های SGLT-2 مستقل از اهداف HbA1c به‌ دست‌آمده، تأثیر مفید طولانی‌مدتی بر عروق ایجاد می ‌کند.

برای این منظور، محققان با استفاده از داده های به دست آمده از یک ثبت بالینی گسترده ایتالیایی، 251339 فرد مبتلا به دیابت نوع 2 تازه تشخیص داده شده و بدون CVD را در ابتدا شناسایی کردند. آنها ارتباط بین میانگین HbA1c بین 7.1 و 8٪ یا بیش از 8٪ را در مقایسه با هموگلوبین گلیکوزیله ≤7٪ برای چندین دوره در معرض قرار گرفتن این میانگین قند خون(0-1، 0-2، 0-3 سال) و ابتلای بعدی CVD به، بررسی کردند. میانگین پیگیری بعدی 2.9 ± 4.6 سال بود. خطر ابتلای بعدی به بیماریهای قلبی عروقی به عنوان ترکیبی از سکته مغزی، انفارکتوس میوکارد، بای پس کرونر یا محیطی، و ریوسکولاریزاسیون عروق کرونر یا عروق محیطی ارزیابی شد.

این تحلیل در گروه کلی انجام شد. سپس جمعیت به دو گروه تقسیم شد: آنهایی که در طول مواجهه با میانگین های مختلف HbA1c با مهارکننده های SGLT2 درمان شدند و گروهی که با این داروها درمان نشدند.

این مطالعه یافته های زیر را نشان داد:

· با در نظر گرفتن کل گروه، افرادی با میانگین HbA1c بین 7.1 و 8٪ و بیش از 8٪، در مقایسه با بیمارانی که میانگین HbA1c آنها مساوی یا کمتر از 7 درصد بود، در هر سه دوره ی مواجهه اولیه، خطر افزایش یافته ای را نشان دادند. با بالاترین خطر مشاهده شده در بیمارانی که در معرض میانگین HbA1c بیش از 8 درصد در دوره ی سه ساله قرار گرفته بودند(نسبت خطر:1.33).

· در مقایسه با HbA1c مساوی یا کمتر از 7 درصد، بیمارانی با میانگین HbA1c بیش از 7 درصد و کمتر از 8 درصد، نسبت های خطر (HRs) به ترتیب 1.14، 1.17، و 1.20 برای دوره های مواجهه 0-1، 0-2، و 0-3 سال بود.

· نسبت خطر برای کسانی که میانگین HbA1c آنها بیش از 8 درصد بود، 1.19، 1.26، و 1.33 به ترتیب برای 0-1، 0-2، و 0-3 سال بود.

· معرفی SGLT-2i در طول دوره های قرار گرفتن در معرض 0-1 و 0-2 سال ارتباط بین کنترل ضعیف گلایسمی و نتیجه را از بین برد.

· نسبت خطر0.98 در مقابل 1.15 در کاربران SGLT-2i در مقابل غیرکاربران برای میانگین HbA1c بیش از 7 درصد و کمتر یا مساوی با 8 درصد؛ و 0.86 در مقابل 1.22 برای کاربرانSGLT-2i  در مقابل غیرکاربران برای میانگینHbA1c  بیش از 8 درصد در دوره مواجهه 1 ساله بود. نسبت خطر0.92 و 1.19 برای کاربران SGLT-2i در مقابل غیرکاربران برای افرادی با میانگین HbA1c بیش از 7 درصد و کمتر یا مساوی با 8 درصد و نسبت خطر 0.78 در مقابل 1.29 برای کاربران SGLT-2i در مقابل غیرکاربران برای افرادی با میانگین HbA1c بیش از 8 درصد در دوره مواجهه 2-0 سال بود.

· هنگامی که  SGLT2ها در فاصله ی 0-3 سال تجویز شدند، اثر میراث دیده نشد.

محققان نوشتند: "این نتایج نشان می ‌دهد که پدیده اثر میراث هنوز در گروه‌های معاصر قابل مشاهده است. معرفی زودهنگام مهارکننده‌های SGLT-2 ممکن است پیامد مضر طولانی ‌مدت کنترل قند خون ضعیف بر عروق را بهبود بخشد یا حتی سرکوب کند."

محققان نتیجه گیری کردند که اگر این یافته ها در مطالعات آینده‌نگر با جمعیت‌های کاملاً همسان سازی شده، تأیید شوند، ممکن است گروه دارویی SGLT-2i به عنوان داروهای اصلاح‌ کننده بیماری عمل می‌کنند، و بنابراین از استفاده گسترده‌تر و زودتر از آن‌ها حمایت گردد.

منبع:

https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/early-introduction-of-sglt2-inhibitors-attenuates-association-between-dysglycaemia-and-cvd-risk-lancet-113624